1998 թուականի ՀՅԴ 27-րդ Ընդհանուր (Արտակարգ) Ժողովով հաստատուած ՀՅԴ ծրագիրը ամրագրում է. «Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւնը ձգտում է Հայ դատի լուծմանը` ամբողջական հայութեամբ ամբողջական հայրենիքի կերտմանը»: Նոյն ծրագիրը իր պատմական հիմնաւորման տակ նշում է. «Օսմանեան բռնութիւններուն հետեւանքով եւ հայութեան զոյգ հատուածներու մտաւոր Զարթօնքով յառաջ եկաւ հայկական հարցի սկզբնական ըմբռնումը, որ կը պահանջէր հայութեան մարդկային տարրական իրաւունքերուն

Այս օրերուն հայ ժողովուրդի ազգային ողբերգութեան 105-ամեակի առիթով համայն հայութիւնը հայրենիքի ու ամբողջ աշխարհի մէջ կ’իրականացնէ ոգեկոչման արարողութիւններ ու միջոցառումներ, գլուխ կը խոնարհէ 1,5 միլիոն նահատակներու սուրբ յիշատակի առջեւ, կը հաւաստէ ապրելու իր անկոտրում կամքը՝ երբեք չփակելով իր պահանջատիրութեան պատմական էջերը։ Նոյնն է եղած ամեն տարի և արդէն 105 տարի։ Կը կարդանք ՀՅԴ Գանատայի արխիւները,

Մեր դրօշը կարելի չէր «գնել»… Ան կը պատրաստուէր «աչքի լոյսով» Գանատայի ՀՅԴ 1900-ականների արխիւների ուսումնասիրութեան ընթացքում արձանագրութիւններում ուշադրութիւնս գրաւեց տարբեր թուականներում պարբերաբար հանդիպող դրօշի օծման արարողութիւնների մասին յիշատակումները։ Սակայն այդ յիշատակումները կարճ էին, հակիրճ, բայց կարևոր էր հասկանալ ի՞նչ դրօշի մասին է խօսքը և ինչպէ՞ս մեկնաբանել դրօշի օծելը։ ՀՅԴ Համիլթըն կոմիտէի 1920 թուականի, փետրուարի 1-ի արձանագրութեան