Diaspora

— Hey, Jino, throw that box away! But keep this one, we’ll need it. The voices mingled together, one instruction after another, short and ordinary sentences.The usual noise of a workday. I looked around. There were boxes stacked on top of one another—big, small, old, new, crumpled, but still sturdy.Two guys were emptying the boxes.

— Հեյ, Ջինո՛, նետի՛ր այդ արկղը։ Բայց այս մեկը պահի՛ր, պետք կգա։ Ձայները խառնվում էին իրար, մեկը մյուսի հետևից հրահանգներ, կարճ ու սովորական նախադասություններ։ Աշխատանքային օրվա սովորական աղմուկ։ Նայեցի շուրջս։ Վրա-վրա շարված արկղեր էին՝ մեծ, փոքր, հին, նոր, ճմրթված, բայց դեռ ամուր։ Երկու տղա դատարկում էին արկղերը։ Մեկը վերցնում էր արկղը, բացում, նայում ներսը, հետո

Օտար աշխարհի հզոր հոսանքների, ձուլման անտեսանելի վտանգների և ժամանակի անողոք փոփոխությունների դիմաց՝ սփյուռքահայ դպրոցը շարունակում է մնալ մեր ինքնության, մեր ազգային ոգու անառիկ բերդը։ Ցեղասպանությունից մազապուրծ հայությունը՝ կորցնելով հայրենիք, տուն ու ընտանիք, նույնիսկ ամենադաժան պայմաններում չհրաժարվեց կրթությունից ու ազգային ոգին պահպանելու առաքելությունից։ Որբանոցների, գաղթական ճամբարների և օտար ափերի ծանր իրականության մեջ հայությունը նախ եկեղեցի ու

Ճակատագրեր՝ սփիւռքի ճանապարհին. Սփիւռքահայի մը կեանք

Հայաստանյաց առաքելական եկեղեցին միշտ առանցքային դեր է ունեցել Սփյուռքի հայկական համայնքների հոգևոր, հասարակական կյանքում՝ նպաստելով համայնքների ազգային նկարագրի պահպանմանը, հայրենիքի հետ կապի ամրապնդմանը։ 1898 թուականին, Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Մկրտիչ Ա՝ Խրիմեան Հայրիկի տնօրինութեամբ հիմնադրվում է Ամերիկայի հայկական եկեղեցին՝ Ամերիկայի Միացյալ Նահանգների և Կանադայի մեջ նորածիլ հայկական համայնքների հոգևոր ու մշակութային կյանքի կարիքները հոգալու համար: 

Դուռը բացուեց: Ինձ սպասում էին: – Բարեւ,- լսեցի առաջին բառը: – Hi,- լսեցի երկրորդը: Տան տիկինը ժպտալով ինձ ներս հրաւիրեց: Հիւրասենեակը շնչում էր հայերէն, պատերին հայկական եկեղեցիները պատկերող նկարներ էին, խաչ եւ հայկական տառապատկերներով ձեռագործ աշխատանքներ, ինչպէս սփիւռքի ամէն հայի տանը, այստեղ էլ պատին, բոլորին տեսանելի տեղում, կախուած էր Արարատը` իր ողջ վեհութեամբ եւ գեղեցկութեամբ.

Դասարանում անսովոր լռություն էր տիրում։ Սովորաբար աղմուկ է, շշուկներ ու հեռախոսների թաքուն լույսեր, բայց այսօր բոլորը հանգիստ էին։ Պատերին կախված էր Մեծ Հայքի քարտեզը, հայերեն այբուբենը, Արարատի նկարը, իսկ ուսուցչի սեղանին հպարտորեն դրված էր Արցախի փոքրիկ դրոշը։ Այս ամենը ասում էր մեկ բան․ սա սփյուռքի ազգային վարժարան է՝ վայր, որտեղ փորձում էին պահել այն, ինչը դրսում հեշտ էր կորցնել։ Այստեղ հավաքված աշակերտներից շատերը տանը հայերեն էին խոսում, ոմանք՝ հազվադեպ, ոմանք էլ հայերեն սովորում էին հենց այս