— Hey, Jino, throw that box away! But keep this one, we’ll need it. The voices mingled together, one instruction after another, short and ordinary sentences.The usual noise of a workday. I looked around. There were boxes stacked on top of one another—big, small, old, new, crumpled, but still sturdy.Two guys were emptying the boxes.

— Հեյ, Ջինո՛, նետի՛ր այդ արկղը։ Բայց այս մեկը պահի՛ր, պետք կգա։ Ձայները խառնվում էին իրար, մեկը մյուսի հետևից հրահանգներ, կարճ ու սովորական նախադասություններ։ Աշխատանքային օրվա սովորական աղմուկ։ Նայեցի շուրջս։ Վրա-վրա շարված արկղեր էին՝ մեծ, փոքր, հին, նոր, ճմրթված, բայց դեռ ամուր։ Երկու տղա դատարկում էին արկղերը։ Մեկը վերցնում էր արկղը, բացում, նայում ներսը, հետո

Օտար աշխարհի հզոր հոսանքների, ձուլման անտեսանելի վտանգների և ժամանակի անողոք փոփոխությունների դիմաց՝ սփյուռքահայ դպրոցը շարունակում է մնալ մեր ինքնության, մեր ազգային ոգու անառիկ բերդը։ Ցեղասպանությունից մազապուրծ հայությունը՝ կորցնելով հայրենիք, տուն ու ընտանիք, նույնիսկ ամենադաժան պայմաններում չհրաժարվեց կրթությունից ու ազգային ոգին պահպանելու առաքելությունից։ Որբանոցների, գաղթական ճամբարների և օտար ափերի ծանր իրականության մեջ հայությունը նախ եկեղեցի ու

Ճակատագրեր՝ սփիւռքի ճանապարհին. Սփիւռքահայի մը կեանք